Als de deur bij de Psychiatrische Eerste Hulp (PEH) opengaat, ben ik de eerste die cliënten en hun naasten zien. Vanaf dan begint voor mij het cruciale eerstevijfminutencontact.
Hier gebeurt het meest acute werk. Werk waar de buitenwereld allerlei – onterechte – beelden bij heeft waardoor cliënten binnen de ggz al snel een stempel opgeplakt krijgen. Terwijl mensen kwetsbaar zijn en psychiatrische problemen hebben. Dat kan iedereen overkomen.’
