Jarenlang had Juan Carlos Schaling zijn leven goed op de rit. Totdat het rond zijn dertigste helemaal misgaat. Na een burn-out belandt hij in de gevangenis, krijgt verschillende psychoses en wordt vervolgens opgenomen bij GGZ Rivierduinen. Dankzij de goede zorg die hij daar krijgt, gaat het nu op zijn 56e heel goed met hem. En daar is hij heel dankbaar voor: ‘Ik ben van heel, heel ver gekomen.’

Een succesverhaal. Zo noemt Juan Carlos Schaling zijn opname en behandeling bij GGZ Rivierduinen. Op zijn 7e werd hij geadopteerd uit Colombia en had daarna een goede jeugd. ‘Maar waarschijnlijk is mijn adoptie toch een van de oorzaken dat ik later psychische problemen kreeg.’ Juan Carlos vertelt open over de lange weg die hij heeft afgelegd. ‘Alles ging eigenlijk goed met me’, vertelt hij. ‘Ik heb de Horeca Vakschool gedaan, werkte jaren in de horeca en ben vier jaar in dienst geweest. In die jaren werd ik uitgezonden naar Colombia. Ik woonde een tijd op Ibiza, trouwde en kreeg twee dochters. Maar zo rond mijn 30e belandde ik in een burn-out. En toen ontspoorde mijn leven volledig. Ik belandde in de gevangenis en daar kreeg ik heftige psychoses.’

Bang

Na zijn vrijlating kwam Juan Carlos weer bij zijn ouders terecht. ‘Maar mijn moeder zei: “Als je hier wilt blijven, dan moet je je laten behandelen.” En zo kwam ik in aanraking met Rivierduinen. Dat is mijn redding geweest. Zowel voor mijn gezondheid als mijn welzijn. Daar ben ik echt iedereen die mij geholpen heeft bij Rivierduinen hartstikke dankbaar voor! Want de eerste tijd was heel moeilijk voor me. Ik dacht: het komt nooit meer goed. Ik was boos op iedereen: op mijn moeder, op mijn begeleiders… Maar ik was vooral ook heel bang – bijvoorbeeld voor de injecties die ik kreeg. Maar langzaamaan kwam de ommekeer: in de gesprekken die ik had met de medewerkers van Rivierduinen gaven ze steeds aan dat ze er echt voor mij waren. Dat ze aan mijn kant stonden. Ik voelde me door hen echt gezien. De zorg was hartverwarmend en persoonlijk.’

Tot mezelf komen

Dankzij die fijne zorg en door goed eten, goed slapen en goede medicatie ging het steeds een stukje beter met Juan Carlos. ‘Ik had ook jaren een zorgmachtiging; dat was nodig in die tijd. Maar nu woon ik weer op mezelf. Ik heb nog wel een persoonlijk begeleider die ik eens in de twee weken zie. En ik krijg depotmedicatie – langwerkende, injecteerbare antipsychotica. Die zijn we aan het afbouwen. Momenteel werk ik nog niet, maar ik doe wel veel vrijwilligerswerk. Zo ben ik mantelzorger voor vier personen en ik ben gastheer van een inloophuis. Af en toe ga ik naar een respijthuis van Lumen – daar verblijf ik dan een aantal dagen om weer even helemaal tot mezelf te komen.’

Rein leven

Ook krijgt Juan Carlos hulp van Brijder om van zijn verslavingen af te komen. ‘Ik wil afkicken van de alcohol en het roken. Want ik wil graag een rein leven leiden en me volledig wijden aan God. Ik ben Oud-Katholiek en het geloof heeft me door de lastige jaren heen geholpen. En nu nog is het geloof heel belangrijk voor me. Mijn wens voor de toekomst is dat ik als missionaris word uitgezonden naar Colombia. Daar zou ik graag een gastenverblijf bouwen voor mensen die het ook moeilijk hebben. Als ervaringsdeskundige hoop ik ze te kunnen helpen.’

Mooi dat de ggz er is

Juan Carlos wil nogmaals benadrukken hoe dankbaar hij is voor alle hulp die hij gekregen heeft van Rivierduinen. ‘Het is moeilijk te omschrijven wat dat voor me betekend heeft’, zegt hij. ‘Maar ik vind het heel erg mooi dat de ggz er is. Alle mensen waren zo vriendelijk en zorgzaam. Dat geeft me een fijn gevoel.’